ΑΝΟΙΚΤΗ ΟΥΡΗΤΗΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΜΕ ΧΡΗΣΗ ΜΟΣΧΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟΜΑΤΙΚΟΥ ΒΛΕΝΝΟΓΟΝΟΥ

 

Εισαγωγή:  Τα στενώματα του ουρητήρα είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τον  ουρολόγο. Οι παράμετροι επιτυχίας της αποκατάστασης είναι πολλές και περιλαμβάνουν τη θέση, το μήκος και την αιτία του στενώματος  κατ’ ελάχιστον. Δεν είναι σπάνιο οι ασθενείς να υποβάλλονται σε επανειλημμένες επανεπεμβάσεις και κάποιοι λίγοι να καταλήγουν με μόνιμο ουρητηρικό στεντ ή νεφροστομία. Οι επιλογές μας περιλαμβάνουν ανοικτές, ενδοουρολογικές και λαπαροσκοπικές τεχνικές αποκατάστασης. Σε μικρού μήκους στένωμα ή αν βρίσκεται στο άπω τμήμα του ουρητήρα, πραγματοποιείται τελικο-τελική αναστόμωση/  μετεμφύτευση ουρητήρα ή τεχνικές όπως Βoari Flap και Psoas-Bladder hitch. Εάν όμως το στένωμα είναι μεγάλου μήκους ή/και στο εγγύς τμήμα του ουρητήρα, τότε η αποκατάσταση παραμένει τεχνικά δύσκολη και απαιτητική.

 

Σκοπός:  Σκοπός μας είναι η παρουσίαση περιστατικού με μεγάλου μήκους στένωμα ουρητήρα το οποίο αντιμετωπίστηκε με ανοικτή πλαστική αποκατάσταση με χρήση μοσχεύματος στοματικού βλεννογόνου.

 

Υλικά-Μέθοδος: Θήλυ ασθενής 35 ετών με ιστορικό αριστερής κολεκτομής λόγω κακοήθειας και ευμεγέθους στενώματος του αριστερού ουρητήρα που υπεβλήθη αρχικά σε ενδοαυλική αντιμετώπιση αλλά κατάληξε με μόνιμη παραμονή pigtail που άλλαζε ανά 4μηνο λόγω encrustation.  Πραγματοποιήθηκε πλαστική αποκατάσταση του στενώματος στον αριστερό ουρητήρα με χρήση μοσχεύματος στοματικού βλεννογόνου. Το στένωμα είχε μήκος 5.5εκ και εντοπιζόταν στο όριο του εγγύς τριτημορίου του ΑΡ ουρητήρα. Ο ουρητήρας παρουσίαζε περιουρητηρική δεσμοπλαστική αντίδραση με πάχυνση του τοιχώματός του και ισχυρή πρόσφυσή του στον μείζον ψοίτη και το παρακείμενο λίπος. Λόγω των συνθηκών ήταν δυνατή η επιμήκης διάνοιξη του ουρητήρα μόνο κατά την πρόσθια επιφάνεια του και η καθήλωση του μοσχεύματος δεν μπορούσε να γίνει επί του ψοίτη ώστε να εξασφαλιστεί μικροκυκλοφορία από τον μυ. Χρησιμοποιήθηκε στοματικό, βλεννογονικό μόσχευμα 6εκ το οποίο πρώτα καθηλώθηκε σε υγιή περιοχή του οπισθίου περιτοναίου και έπειτα συρράφτηκε στον ουρητήρα γύρω από ένα στεντ 6fr/24cm.

 

Αποτελέσματα: To stent αφαιρέθηκε μετά από 6 μήνες αλλαχού και 6 εβδομάδες μετά ο υπέρηχος νεφρών αναδεικνύει απουσία απόφραξης.

 

 

Συμπέρασμα: Η αποκατάσταση τόσο δυσχερών στενωμάτων θα μπορούσε να επιχειρηθεί με χρήση των αρχών της επανορθωτικής ουρολογίας. Το ιδιαίτερο της περίπτωσής μας είναι πως λόγω των ιδιαίτερων τοπικών συνθηκών δεν χρησιμοποιήθηκε ο ψοίτης ή το επίπλουν ως κοίτη για το μόσχευμα αλλά το οπίσθιο περιτόναιο με πολύ ενθαρρυντικά αρχικά αποτελέσματα. Απαιτείται μεγαλύτερο διάστημα παρακολούθησης για ασφαλέστερα συμπεράσματα.