Η επίδραση της ενδοκυστικής εφαρμογής αλλαντικής τοξίνης στην Αυτόνομη Δυσαντανακλαστικότητα (Autonomic Dysreflexia) ασθενών με Κάκωση του Νωτιαίου Μυελού

Γεώργιος Διαμαντής¹, Χρυσούλα Πατσά², Αρχοντία Νικολιά¹, Χαράλαμπος Κωνσταντινίδης¹
1 Ιατρείο Νευρο-ουρολογίας & Ακράτειας, Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης, Αθήνα
2 Καρδιολογικό Ιατρείο, Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης, Αθήνα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τα άτομα με Κάκωση  Νωτιαίου Μυελού (ΚΝΜ) άνωθεν του 6^ου θωρακικού  νευροτομίου μπορεί να εμφανίσουν μετά από κάποιο ερέθισμα κάτω από το επίπεδο της βλάβης μία αιφνίδια διαταραχή του αυτόνομου νευρικού συστήματος που ονομάζεται Αυτόνομη Δυσαντανακλαστικότητα (ΑΔ). Πρόκειται για μία μη αντιρροπούμενη  υπερλειτουργία του συμπαθητικού. Η ΑΔ εκδηλώνεται με αιφνίδια αύξηση της αρτηριακής  πίεσης. Η ΑΔ εάν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλική αιμορραγία, επιληπτικές κρίσεις, μέχρι και θάνατο. Σκοπός  της   μελέτης  μας  είναι  να  αναλύσουμε   την  επίδραση  της  ενδοκυστικής εφαρμογής αλλαντικής τοξίνης στους ασθενείς αυτούς.

ΥΛΙΚΟ  ΚΑΙ  ΜΕΘΟΔΟΣ

Από το Φεβ 2020 έως το Μάιο του 2022 μελετήσαμε προοπτικά ασθενείς με νευρογενή υπερλειτουργία του εξωστήρα και με συχνά επεισόδια ΑΔ. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ουροδυναμικό έλεγχο με ταυτόχρονη καταγραφή καρδιακού ρυθμού μια απαγωγής και Αρτηριακής Πίεσης ανά 3λεπτο. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν 200UI αλλαντικής τοξίνης με σκοπό τη βελτίωση των συμπτωμάτων του κατώτερου ουροποιητικού. Μετά από 3 μήνες επαναλήφθηκε ο ουροδυναμικός έλεγχο και έγινε σύγκριση τόσο των ουροδυναμικών όσο και των αιμοδυναμικών  παραμέτρων. 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Συνολικά 11 ασθενείς με ΚΝΜ ανώτερης ΘΜΣΣ και ΑΜΣΣ με πλήρη δεδομένα ήταν κατάλληλοι για αξιολόγηση. Οι ασθενείς ανάλογα με τη βαρύτητα της βλάβης κατά AIS κατανέμονται ως εξής (Α=6, B=3,C=2). Οι ασθενείς μετά την ενδοκυστική εφαρμογή αλλαντικής τοξίνης, κατά τη διάρκεια της  ουροδυναμικής μελέτης, εμφάνισαν μειωμένη μεταβολή τόσο της ΑΠ όσο και του καρδιακού ρυθμού.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η μείωση των ενδοκυστικών πιέσεων ως αποτέλεσμα της ενδοκυστικής εφαρμογής αλλαντικής τοξίνης επιφέρει αύξηση του ουδού έκλυσης της ΑΔ με αποτέλεσμα τον περιορισμό και τη μείωση της έντασης των επεισοδίων της ΑΔ. Έτσι επιτυγχάνεται προστασία τόσο του ουροποιητικού όσο και του καρδιαγγειακού συστήματος, εκθέτοντας τον ασθενή σε σχετικά μειωμένο κίνδυνο από την ανεξέλικτη συμπαθητική διέγερση.