117 poster,  13 ενότητες,  477 συγγραφείς,  129 ιδρύματα
ePostersLive® by SciGen® Technologies S.A. All rights reserved.

ΑΑ056
Φυματίωση προστάτη σε μη ανοσοκατασταλμένους ασθενείς χωρίς προδιαθεσικούς παράγοντες

Βαθμολογία

Δεν υπάρχουν ψήφοι

Η φυματίωση του προστάτη θεωρείται μια σπάνια νόσος. Η καθιερωμένη αντίληψη είναι ότι εμφανίζεται κυρίως σε ανοσοκατασταλμένα άτομα  ωστόσο τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο της διάγνωσής της σε υγιείς κατά τα άλλα ασθενείς. Δεδομένης της χαμηλής επίπτωσής της και της συνεπακόλουθης μικρής εξοικείωσης με αυτή παρουσιάζουμε δυο συνεχόμενα περιστατικά με τα κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά τους.
Ο πρώτος ασθενής στην 6η δεκαετία ζωής με ατομικό αναμνηστικό χρόνιας επιδυδιμίτιδας υπό αντιβιοτική αγωγή από 3μήνου χωρίς βελτίωση παρουσιάζει ήπια αύξηση του προστατικού αντιγόνου χωρίς δείκτες φλεγμονής. Αφού έλαβε αντιβιοτική αγωγή για 2 μήνες προσέρχεται με οίδημα οσχέου με πυορροών συρίγγιο. Διενεργείται ορχεκτομή και βιοψία προστάτη όπου τα αποτελέσματα είναι συμβατά με φυματίωση των δυο οργάνων.
Ο δεύτερος ασθενής στην 7η δεκαετία ζωής προσέρχεται με δυσουρικά ενοχλήματα από μηνών υπό αντιβίωση. Από τον έλεγχο ανευρίσκονται επίπεδα προστατικού αντιγόνου στα ανώτερα φυσιολογικά όρια ενώ από την καλλιέργεια ούρων απομονώνεται E.coli για το οποίο έλαβε σιπροφλοξασίνη για 30 ημέρες. Στο τέλος της θεραπευτικής αγωγής προσέρχεται εμπύρετος με καλλιέργεια ούρων θετική για Klebsiella oxytoca για την οποία έλαβε 15ημερη ενδοφλέβια αντιβιοτική αγωγή χωρίς βελτίωση. Στη συνέχεια διενεργείται διουρηθρική προστατεκτομή και βιοψία προστάτη όπου ανευρίσκονται ευρήματα συμβατά με φυματίωση
Η φυματιώδης λοίμωξη του προστάτη θεωρείται λιγότερο συχνή από του νεφρού της ουροδόχου κύστης και των επιδιδυμίδων. Με βάση τις κλινικές παρατηρήσεις φαίνεται ότι η μόλυνση του προστάτη είναι κατά κύριο λόγο το αποτέλεσμα αιματογενούς διασποράς.. Άλλοι πιθανοί τρόποι μόλυνσης του προστάτη είναι η άμεση επέκταση από γειτονική εστία στην γεννητική οδό και η κατιούσα λοίμωξη από την ουροφόρο οδό σε έδαφος προϋπάρχουσας λοίμωξης του νεφρού και της ουροδόχου κύστης . Εφόσον η μόλυνση εξελιχθεί δημιουργούνται κατά περιοχές άλλοτε άλλου τύπου φυματώματα. (ανενεργά: ανοργάνωτο κοκκίωμα με μακροφάγα, λεμφοκύτταρα, πλασματοκύτταρα και πολυμορφοπύρηνα χωρίς νέκρωση, υποδραστικά: φτωχά οργανωμένα με παρουσία άωρων επιθηλιοειδών κυττάρων και περιορισμένη βασεοφιλική τυροειδική νέκρωση,  υπερπλαστικά: καλά οργανωμένα με ελάχιστη ηωσινοφιλική τυροειδική νέκρωση και αντιδραστικά: καλά οργανωμένα με άφθονη ηωσινοφιλική τυροειδική νέκρωση). Η  τυροειδοποίηση οδηγεί στο σχηματισμό ασύμμετρων κοιλοτήτων μέσα στον αδένα, οι οποίες αυξανόμενες βρίσκουν διέξοδο προς την ουρήθρα. Οι σπερματοδόχες κύστεις ο σπερματικός πόρος μολύνονται με την ανιούσα οδό και εμφανίζουν κομβολογιοειδή μορφή, λόγω της ανάπτυξης ινώδους ιστού με τη μορφή οζιδίων.
Οι επιδιδυμίδες μολύνονται είτε με επέκταση της νόσου μέσω του σπερματικού πόρου, είτε μέσω των λεμφαγγείων του πόρου είτε μέσω αιματογενούς διασποράς. Οι επιδιδυμίδες είναι καθηλωμένες και διογκωμένες με κομβολογιοειδή μορφή. Μπορεί να παρατηρηθεί σχηματισμός αποστημάτων που οδηγούν στην εμφάνιση επιδιδυμοδερματικών συριγγίων. Οι όρχεις προσβάλλονται σπάνια και κατά συνέχεια ιστού από τις επιδιδυμίδες και παρουσιάζουν οζώδη διόγκωση που δίνει την εντύπωση νεοπλάσματος .
Το πιο κρίσιμο βήμα για την αποσαφήνιση της διάγνωσης της φυματίωσης του ουροποιογεννητικού συστήματος είναι το ιστορικό του ασθενούς. Και στις δυο περιπτώσεις που αναφέρουμε απουσίαζαν προδιαθεσικοί παράγοντες όπως ιστορικό πνευμονικής ή άλλης λοίμωξης από φυματίωση, καταστάσεις ανοσοκαταστολής μετακινήσεις προς και από ενδημικές περιοχές ή θεραπεία με Calmette-Guérin για τον καρκίνο της ουροδόχου κύστης. Επιπλέον, τα αντικειμενικά και εργαστηριακά ευρήματα καθώς και ο απεικονιστικός έλεγχος παρείχαν πενιχρές ή αντιφατικές πληροφορίες και στις δυο περιπτώσεις. Η τυπική άσηπτη πυουρία (παρουσία αριθμού λευκών αιμοσφαιρίων >10 κ.ο.π., στα ούρα και μη ανάπτυξη μικροβίων στην ουροκαλλιέργεια), ήταν παρούσα στη μια μόνο περίπτωση και  ενώ στην άλλη όχι. Και στις δυο περιπτώσεις ο υπέρηχογραφικός έλεγχος δεν ήταν κατατοπιστικός. Γενικά, στον υπέρηχο, εάν υπάρχουν, οι φυματιώδεις βλάβες είναι υπόηχες και βρίσκονται συνήθως στην περιφερική ζώνη του προστάτη . Τα ευρήματα αυτά καθιστούν συχνά δύσκολη τη διαφοροποίηση με το αδενοκαρκίνωμα του προστάτη. Αντιστοίχως μη ειδικά είναι και τα ευρήματα της αξονικής τομογραφίας στην αρχική  εκτός εάν υπάρχουν περιοχές μειωμένης ενίσχυσης εντός του προστάτη που υποδεικνύουν ένα φυματιώδες απόστημα. Ωστόσο η μαγνητική τομογραφία μπορεί να αναδείξει καλύτερα την επέκταση του αποστήματος σε παρακείμενα όργανα ή συρίγγια στο περίνεο . Καλλιέργειες ούρων με χρώση Ziehl-Nielsen και ειδικές εξετάσεις (ανοσολογική ή μοριακή διάγνωση) δεν πραγματοποιήθηκαν σε αυτούς τους ασθενείς καθότι δεν υπήρχε καταφανής υπόνοια φυματίωσης. Στην πραγματικότητα, η χρώση Ziehl-Nielsen έχει χαμηλή ευαισθησία και οι καλλιέργειες απαιτούν έως και οκτώ εβδομάδες για να επιτευχθεί η μέγιστη ευαισθησία1, . Η θετική δοκιμασία φυματίνης -PPD έχει ειψηλή ευαισθησία αλλά χαμηλή ειδικότητα ενώ η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης ούρων έχει πολύ υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα για την πάθηση , . Δεδομένων των δυσχερειών της διάγνωσης, της χαμηλής επίπτωσης της πάθησης και της συνεπακόλουθης μικρής εξοικείωσης με αυτή η διάγνωση επιβεβαιώνεται συνήθως μόνο με βιοψία προστάτη/ Συμπεράσματα: Απαιτείται υψηλός δείκτης υποψίας και ευρύ φάσμα διαγνωστικών ερευνών για την επίτευξη έγκαιρης διάγνωσης της φυματίωσης του προστάτη. Παρόλο που η φαρμακευτική θεραπεία εξασφαλίζει την ίαση η διάγνωση είναι συνήθως καθυστερημένη και επιβεβαιώνεται συνήθως στο υλικό βιοψίας του προστάτη σε προχωρημένη νόσο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Lenk S, Schroeder J. Genitourinary tuberculosis. Curr Opin Urol. 2001;11:93–8.

Sporer A, Auerback MD. Tuberculosis of the prostate. Urology. 1978;11:362–5.

Wise GJ, Marella VK: Genitourinary manifestations of tuberculosis. Urol Clin. North Am 2003;30:111-121.

Buchholz N, Salahuddin R, Haque R. Genitourinary tuberculosis: A profile of 55 in-patients. J Pak Med Assoc. 2000;50:265–9

Trauzzi SJ, Kay CJ, Kaufman DG, Lowe FC. Management of prostatic abscess in patients with human immunodeficiency syndrome. Urology. 1994;43:629–33. 

Hemal AK, Gupta NP, Rajeev TP, Kumar R, et al. Polymerase chain reaction in clinically suspected genitourinary tuberculosis: comparison with intravenous

urography, bladder biopsy, and urine acid fast bacilli culture. Urology 2000;56:570–4.

Buchholz N, Salahuddin R, Haque R. Genitourinary tuberculosis: A profile of 55 in-patients. J Pak Med Assoc. 2000;50:265–9.

Moussa OM, Eraky I, El-Far MA, Osman HG, et al. Rapid diagnosis of genitourinary tuberculosis by polymerase chain reaction and non-radioactive DNA hybridization. J Urol. 2000;164:584–8.

Gupta N, Mandal AK, Singh SK. Tuberculosis of the prostate and urethra: A review Indian J Urol. 2008;24(3):388–391.

Poster ID (π.χ.ΕΦΑΡΜΟΓΗΕπόμενοΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΤρέχον