92 poster,  6 συνεδρίες,  6 ενότητες,  305 συγγραφείς,  65 ιδρύματα

ePostersLive® by SciGen® Technologies S.A. All rights reserved.

AA07
Αμάρτωμα των αδένων του Brunner στο δωδεκαδάκτυλο

Πρωτεύουσες καρτέλες

Βαθμολογία

Δεν υπάρχουν ψήφοι

Στατιστικά

241 εμφανίσεις

Εισαγωγή: Το αμάρτωμα των αδένων του Brunner (Brunner gland hamartoma-BGH) είναι σπάνια αλλοίωση του δωδεκαδακτύλου, που συνήθως παραμένει ασυμπτωματική και μικρή σε μέγεθος. Σπάνια αποκτά μεγάλο μέγεθος και δυνητικά μπορεί να προκαλέσει απόφραξη ή και αιμορραγία επικίνδυνη για τη ζωή του ασθενούς.

Παρουσίαση περιστατικού: Άνδρας 65 ετών εισήχθη με επιγαστραλγία και επεισόδια τροφωδών εμέτων. Από τον απεικονιστικό έλεγχο και την ενδοσκόπηση του ανωτέρου πεπτικού ανεδείχθη ευμεγέθης έμμισχος πολύποδας στην 1η μοίρα του δωδεκαδακτύλου. Διενεργήθηκε ενδοσκοπική αφαίρεση με βρόγχο πολυπεκτομής και τα αποφρακτικά συμπτώματα θεραπεύθηκαν άμεσα. Μακροσκοπικά, ο πολύποδας είχε διαστάσεις 2,6x2x1εκ με μίσχο μήκους 1εκ. Η ιστολογική εξέταση έθεσε την τελική διάγνωση του αμαρτώματος αδένων Brunner χωρίς στοιχεία δυσπλασίας ή κακοήθειας.

Συζήτηση: Οι αδένες του Brunner εντοπίζονται στον υποβλεννογόνιο χιτώνα του δωδεκαδακτύλου, κυρίως στην 1η μοίρα, εκκρίνοντας φυσιολογικά ένα αλκαλικό υγρό πλούσιο σε βλέννη. Το BGH αποτελεί το 10,6% των σπάνιων καλοήθων όγκων του δωδεκαδακτύλου, με μόλις 150 περιπτώσεις να έχουν αναφερθεί στη σχετική βιβλιογραφία. Είναι συνήθως μονήρες και εντοπίζεται συχνότερα (57%) στην 1η μοίρα του οργάνου. Η παθογένεια του BGH είναι άγνωστη. Ενοχοποιούνται η υπερχλωρυδρία, που θεωρητικά επάγει την υπερπλασία των αδένων του Brunner, αλλά και η λοίμωξη από Helicobacter pylori που προκαλεί δωδεκαδακτυλίτιδα. Έχει ακόμη ενοχοποιηθεί η ουραιμία και η χρόνια παγκρεατίτιδα χωρίς σαφή παθογενετικό μηχανισμό Ιστολογικά, αποτελείται από υπερπλασθέντες αδένες Brunner, λιπώδη και λείο μυϊκό ιστό, κύτταρα Paneth και λεμφοκυτταρικό διήθημα. Δυσπλασία παρατηρείται σπανιότατα. Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει το αδένωμα, λειομύωμα, το λίπωμα, τους νευρογενείς όγκους, το λέμφωμα, το αδενοκαρκίνωμα, το λειομυοσάρκωμα, το έκτοπο πάγκρεας, τους όγκους του φύματος του Vater, και τα αμαρτώματα του συνδρόμου Peutz-Jeghers. Η θεραπεία περιλαμβάνει την ενδοσκοπική ή χειρουργική αφαίρεση. Στην παρούσα περίπτωση η ενδοσκοπική αφαίρεση ήταν επιτυχής παρά το μέγεθος και τη θέση της βλάβης, αποφεύγοντας μια μεγάλη χειρουργική επέμβαση δωδεκαδακτυλοτομής ή και παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής.

Poster ID (π.χ.ΕΦΑΡΜΟΓΗΕπόμενοΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΤρέχον