53 poster,  223 συγγραφείς,  55 ιδρύματα

ePostersLive® by SciGen® Technologies S.A. All rights reserved.

ΑΑ04
Συνύπαρξη δερματικής λεϊσμανίασης και βασικοκυτταρικού καρκινώματος

Πρωτεύουσες καρτέλες

Βαθμολογία

Δεν υπάρχουν ψήφοι

Στατιστικά

238 εμφανίσεις

Συνύπαρξη δερματικής λεϊσμανίασης και βασικοκυτταρικού καρκινώματος

Κ. Καλαποθάκου1, Σ. Παπανικολάου1, Ό. Κοσμοπούλου1, Χ. Κουβίδου2, Ι. Θέμελη2, Η. Σκοπελίτης1, Ε. Τσελέ1
1. ΓΝΝΠ 'Άγιος Παντελεήμων'-ΓΝΔΑ "Αγία Βαρβάρα"
2. Παθολογοανατομικό Τμήμα, ΓΝΑ "Ο Ευαγγελισμός"

p { margin-bottom: 0.1in; direction: ltr; color: rgb(0, 0, 0); line-height: 120%; }p.western { font-family: "Calibri",sans-serif; font-size: 11pt; }p.cjk { font-family: "Calibri",sans-serif; font-size: 11pt; }p.ctl { font-family: "Times New Roman",serif; font-size: 11pt; }a:link { }

Εισαγωγή/Σκοπός: Παρότι το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα (ΒΚ) δέρματος είναι ο πλέον συχνός μη μελανοκυτταρικός καρκίνος του δέρματος, η εμφάνιση του σε έδαφος δερματικής λεïσμανίασης είναι εξαιρετικά σπάνια τόσο σε ανοσοεπαρκείς όσο και σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς. Αναφέρουμε μια σπάνια περίπτωση συνύπαρξης δερματικής λεϊσμανίασης και ΒΚ στην ίδια δερματική βλάβη ασθενούς με νόσο HIV-AIDS με σκοπό να εξετάσουμε την μεταξύ τους πιθανή αιτιολογική σχέση..

Υλικό & Μέθοδος: Άνδρας ασθενής 64 ετών, οροθετικός για HIV και με νόσο AIDS, με μικρού βαθμού ανταπόκριση στην αντιρετροϊκή αγωγή (απόλυτος αριθμός CD4+ κυττάρων:195), παραπέμφθηκε στο δερματολογικό ιατρείο με από τετραετίας μονήρη, ασυμπτωματική εξελκωμένη βλάβη στην ραχιαία επιφάνεια του δεξιού καρπού (ηλιοεκτεθειμένη περιοχή), μη ανταποκρινόμενη στη συστηματική χορήγηση αντιβιοτικών. Κατά την κλινική εξέταση διαπιστώθηκε κυκλοτερής βλάβη, μεγίστης διαμέτρου περίπου 2,5 εκατοστά, με επηρμένο περιφερικό όχθο και ρυπαρό εξελκωμένο κέντρο δίκην κρατήρος (Εικ. 1). Μακροσκοπικά και δερματοσκοπικά διαπιστώθηκε η παρουσία διακλαδιζόμενων αγγείων σε μια εστία της βλάβης εύρημα σχεδόν παθογνωμονικό βασικοκυτταρικού καρκινώματος δέρματος. Ο ασθενής καταγόταν επίσης από νησί του ανατολικού Αιγαίου και είχε παραμείνει επί μακρόν σε χώρα της Άπω Ανατολής, περιοχές υψηλού επιπολασμού δερματικής και σπλαχνικής λεϊσμανίασης. Από το λοιπό ιστορικό του δεν ανέφερε πυρετό, διάρροια ή απώλεια βάρους.p { margin-bottom: 0.1in; direction: ltr; color: rgb(0, 0, 0); line-height: 120%; }p.western { font-family: "Calibri",sans-serif; font-size: 11pt; }p.cjk { font-family: "Calibri",sans-serif; font-size: 11pt; }p.ctl { font-family: "Times New Roman",serif; font-size: 11pt; }

Αποτελέσματα: Ο αιματολογικός, βιοχημικός και υπερηχογραφικός έλεγχος ήπατος-σπληνός ήταν φυσιολογικός. Η βιοψία δέρματος έδειξε βασικοκυτταρικό καρκίνωμα δέρματος συμπαγούς και διηθητικού τύπου. Η ιστική καλλιέργεια ήταν αρνητική για εν τω βάθει μύκητες ή μυκοβακτηρίδια. Η PCR από την βλάβη και το περιφερικό αίμα του ασθενούς ήταν θετική για λεϊσμάνια. Ως εκ τούτου ετέθη η διάγνωση δερματικής λεϊσμανίασης και βασικοκυτταρικού καρκινώματος στην ίδια δερματική βλάβη. Ασθενείς με δερματική λεϊσμανίαση και προχωρημένη ανοσοκαταστολή πρέπει να ελέγχονται για την συνύπαρξη λανθάνουσας ή ενεργού σπλαχνικής λεϊσμανίασης και να λαμβάνουν σε όλες τις περιπτώσεις θεραπεία1.

Στον ασθενή χορηγήθηκε αρχικά πενθήμερο σχήμα με ενδοφλέβια λιποσωμιακή αμφοτερικίνη Β ως εξής: Ημέρα-1 (50mg), Ημέρα-2 (150mg), Ημέρα-3 έως 5 (300mg) και στην συνέχεια φλουκοναζόλη 100mg από του στομάτος δις ημερησίως για 4 μήνες. Μετά το πέρας της θεραπείας και επί μη περαιτέρω βελτίωση (Εικ. 2 & 3), η βλάβη αφαιρέθηκε χειρουργικά.

Αν και τα πεντασθενή άλατα αντιμωνίου αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο στην θεραπεία της δερματικής λεϊσμανίασης σε ανοσοεπαρκείς ασθενείς (ποσοστό ίασης>90%), δεν χορηγήθηκαν στην συγκεκριμένη περίπτωση ασθενούς με νόσο AIDS λόγω του αυξημένου κινδύνου τοξικότητας.

Η ανάπτυξη κακοήθων νεοπλασμάτων σε έδαφος χρόνιας φλεγμονής αποτελεί γνωστό φαινόμενο αν και ασύνηθες. Υπάρχουν αναφορές στην βιβλιογραφία που υποδηλώνουν διαταραχή της ανοσοεπιτήρησης έναντι καρκινικών κυττάρων σε δερματικές περιοχές προϋπάρχουσας λοίμωξης από Leishmaniaspp2. Παρόλα αυτά, μόνο έξι αναφορές βρέθηκαν που να περιγράφουν την ανάπτυξη ΒΚ σύγχρονα ή έως και 60 έτη μετά από αποθεραπεία δερματικής λεϊσμανίασης σε ανοσοεπαρκείς ή ανοσοκατασταλμένους ασθενείς3,4,5.p { margin-bottom: 0.1in; direction: ltr; color: rgb(0, 0, 0); line-height: 120%; }p.western { font-family: "Calibri",sans-serif; font-size: 11pt; }p.cjk { font-family: "Calibri",sans-serif; font-size: 11pt; }p.ctl { font-family: "Times New Roman",serif; font-size: 11pt; }

Συμπεράσματα:

Η σπάνια αναφορά περιπτώσεων συνύπαρξης δερματικής λεισμανίασης με ΒΚ τόσο σε ανοσοεπαρκείς όσο και σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς υποδηλώνει είτε ελλιπή αναφορά και διάγνωση τους ή τυχαίο γεγονός. Ειδικά στην περίπτωση έκπτωσης της ανοσολογικής κατάστασης λόγω λοίμωξης HIV ή χρόνιας λήψης ανοσοκατασταλτικών θα πρέπει να αυξάνει ο βαθμός υποψίας των κλινικών ιατρών για εμφάνιση σπανίων ή άτυπων καταστάσεων με σκοπό την καλύτερη κατανόηση της αιτιοπαθογένειας τους και την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση τους.

REFERENCES

1.Prevention, C.-C. for D.C. and CDC - Leishmaniasis - Resources for Health Professionals. This was taken from: http://www.cdc.gov/parasites/leishmaniasis/health_professionals/

2.Morsy TA, Mangoud AM, el-Sebai MM, al Seghayer SM. Cutaneous leishmaniasis as a possible predisposing factor for skin malignancy. J Egypt Soc Parasitol. 1992;22(3):599–602.

3.Kopterides P, Mourtzoukou EG, Skopelitis E, Tsavaris N, Falagas ME. Aspects of the association between leishmaniasis and malignant disorders. Trans R Soc Trop Med Hyg. 2007;101(12):1181–9.

4.Morsy TA, Mangoud AM, al Seghayer SM. Cutaneous leishmaniasis and basal cell carcinoma in a patient from Al Baha, Saudi Arabia. J Egypt Soc Parasitol. 1992;22(1):167–70.

5.Chisti M, Almasri R, Hamadah I. Is cutaneous leishmaniasis a risk factor for basal cell carcinoma? Gulf J Oncolog. 2016 May;1(21):64-6.

Poster ID (π.χ.ΕΦΑΡΜΟΓΗΕπόμενοΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΤρέχων